Strah od smrti i ludila – nedovoljno liječeni poremećaji

Iako živimo u eri neuronauke, u kojoj pomoću specijalnih aparata za skeniranje dolazimo do značajnih podataka o radu i strukturi ljudskog mozga, kod nas je psihička bolest još uvek tabu tema i nešto što znači sram i obilježenost. Najčešći mit je da ako postoji bilo kakva psihička tegoba, to automatski znači ludilo. To je isto toliko velika zabluda, kao kad bi za svakog ko kine ili se nakašlje, za svakog ko ima prehladu, bronhitis, pa čak i zapaljenje pluća tvrdili da boluje od tumora pluća.

  • Psihička tegoba=ludilo, mit ili istina?
  • Strah od smrti
  • Strah od ludila
  • Liječenje

Na sreću, navedeni mit, odnosno predrasuda, je daleko od istine. Najveći broj psihijatrijskih pacijenata ima tegobe koje su takve da predstavljaju njegovu unutrašnju patnju i nisu praćeni ponašanjem koje nije pod kontrolom. Oni znaju da se radi o psihičkim tegobama, dok osobe koje boluju od veoma ozbiljnih psihičkih oboljenja, iako su se promijenile i imaju čudna doživljavanja, smatraju da su potpuno zdrave i da im ne treba liječenje. Prevedeno, ako se plašite ludila, najverovatnije niste ludi, već procenjujete da se nešto sa vama dešava i strahujete za sopstveno zdravlje. Tada se obično radi o bolesnom strahu koji, ako je toliko izražen da utiče na kvalitet života, patnju i smanjenje funkcionalnosti, treba da se liječi. Najčešći strahovi od smrti su povezani sa nekom trenutnom katastrofom. Recimo, ako osetimo da nam srce preskače ili ubrzano lupa – može se javiti strah od infarkta, ili ako nam se zavrti u glavi i osjetimo nestabilnost – strah od pada i gubitka svijesti. Čest je i strah od gubitka kontrole  i ludila ako nam se tokom paničnog ataka javi i tzv. depersonalizacija – derealizacija gdje nam okolina ili mi sami, izgledamo čudno, nekako drugačije i izmijenjeno. To je samo jedna od tegoba koje se javljaju tokom jake emocije, ali osobe koje nemaju podatak da se radi samo o neprijatnom simptomu a ne predznaku teške mentalne bolesti, doživljavaju ovakve epizode kao najstrašnije iskustvo koje su imali u životu. Na sreću, sve ovo prolazi nakon uspešnog psihijatrijskog tretmana.

Strahovi od smrti mogu biti i malo drugačiji, poput onih koji se javljaju kod hipohondrije, gdje osobe vjeruju da su oboljele od teške bolesti, od koje se ne umire odmah, nego polagano i u velikom procentu – poput raka, AIDS-a, hemofilije i sl. Njih je teško razuvjeriti, jer stalno sumljaju da su rezultati medicinskih istraživanja koji nisu pronašli nikakvo tjelesno oštećenje pogrešni, te menjaju ljekare i odlaze na brojna ispitivanja i bolnička liječenja.

girl-1793733__340I strahovi od ludila se ne javljaju samo kod paničnog poremećaja, već se mogu vidjeti i kod tz. depersonalizacionog poremećaja, gde u kliničkoj slici dominira osjećaj nerealnosti. Recimo, osoba ima utisak kao da joj je tijelo vazdušasto, kao da su joj ruke lake kao pero, da svijet gleda kao kroz staklo, da je kao u nekom filmu i posmatrač svega što se oko nje dešava a ne neposredni učesnik i sl. Ono što je suština je da sve ove i još veliki broj drugih veoma neprijatnih doživljaja, osoba opisuje sa „kao da“ jer ih je veoma teško moguće opisati obzirom da su neobični i čudni, a sve vreme shvata da je to posledica psihičkog problema a ne realnost. Zbog ovako neobičnih iskustva rijetko se odluče da se jave ljekaru, ili kad dodju, ne daju podatke o tome već o posledičnim tegobama – recimo o strahu, poremećaju sna, napetosti i sl. Ovaj poremećaj spada u grupu neurotičnih poremećaja.

Iako su sve napred navedene tegobe za osobu koja ih ima veoma neprijatne, one se liječe

Uspijeh je veći kada bolest kraće traje, odnosno ako se ranije jave ljekaru. Zbog predrasuda i odbijanja da se na vrijeme jave ljekaru – psihijatru, mnoge bolesti prelaze u hronična stanja, kada je ponekad potreban tretman i do kraja života. Da je na vreme započet tretman, te osobe bi nastavile dalje da žive bez tegoba ili, eventualno, sa blagim tegobama koje ih ne remete.

Čak i kad se radi o teškim psihijatrijskim poremećajima, kada se na vrijeme počne liječenje propadanje ličnosti je znatno manje i očuvanost funkcionalnosti duža. I kod najtežih psihijatrijskih oboljenja adekvatna terapija spriječava bolnička liječenja, pojavu neadekvatnog ponašanja usled napredovanja bolesti i česta pogoršanja. Najnovija istraživanja govore čak i o mogućem zaustavljanju ili usporavanju procesa kod psihoza ako se skrati vrijeme od pojave prvih simptoma i početka tretmana.

Advertisements

Оставите одговор

Попуните детаље испод или притисните на иконицу да бисте се пријавили:

WordPress.com лого

Коментаришет користећи свој WordPress.com налог. Одјавите се / Промени )

Слика на Твитеру

Коментаришет користећи свој Twitter налог. Одјавите се / Промени )

Фејсбукова фотографија

Коментаришет користећи свој Facebook налог. Одјавите се / Промени )

Google+ photo

Коментаришет користећи свој Google+ налог. Одјавите се / Промени )

Повезивање са %s